Τελικά υπάρχει κάποιος σε αυτόν τον κόσμο που να ξέρει τι θέλει?
Μήπως τελικά όλοι ζούμε μέσα στο δικό μας ψέμα? Ξέρουμε τι θέλουμε αλλά μόλις το βρίσκουμε κάνουμε τις πάπιες γιατί φοβόμαστε ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό?
Ή τελικά μήπως ζητάμε πολλά και δεν εννοούμε να ρίξουμε λίγο τα μούτρα μας μπας και ανακαλύψουμε κάτι καλύτερο από αυτό που ζητάμε?
Μην το πάρεις ότι μιλάω μόνο για τα αισθηματικά... Το ίδιο μπορεί να ισχύει για όλους τους τομείς της ζωής μας. Αλλά μπορείς να το πάρεις όπως θέλεις...
Ένα τελικά έχω μάθει. Όταν ψάχνεσαι, εκτός του ότι δεν βρίσκεις ποτέ αυτό που θέλεις αλλά διάφορα άλλα που σε παραπλανούν με τον εκτυφλωτικό τρόπο που σου παρουσιάζονται, χάνεις χρόνο από σένα και από όλα τα καλά που θα μπορούσαν να σου συμβούν.. Μια ξανθιά κάποια στιγμή είπε ότι δεν πρέπει να χάνουμε καταστάσεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σου παρουσιαστεί η ευκαιρία.. Σοφή κουβέντα για ξανθιά (αγάπη μου εσύ!).
Η τύχη δεν φτιάχνεται. Η ζωή όμως? Η κάθε επόμενη στιγμή που ζεις, ως επί το πλείστον, καθορίζεται από τις δικές σου επιλογές.. Και μερικές φορές από την τύχη..
Γι'αυτό πήγαινε στην συγκέντρωση του σχολείου. Μπορεί να βρεις έναν παλιό συμμαθητή και να σου ανοίξει νέους δρόμους στην καριέρα σου. Πήγαινε στο πάρτυ του συναδέλφου. Μπορεί να γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου. Πες ένα καλημέρα σε αυτόν που βλέπεις καθημερινά στο μετρό. Μπορεί να αποδειχτεί άξιος φίλος.
Μπορεί να γίνουν όλα αυτά, ή μερικά, ή και τίποτα... Χωρίς όμως λίγο ρίσκο δεν γίνεται τίποτα καλέ μου φίλε.. Και πάνω απ'όλα μάθε να δίνεις ευκαιρίες. Πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους γύρω σου. Ποτέ μην θεωρήσεις κάτι τελειωμένο πριν καν αρχίσει.. Ποτέ μην κάνεις εικασίες με το μυαλό σου για το μακρινό μέλλον. Μπορεί να γίνουν και να χαρείς... Αλλά αν δεν γίνουν? Τότε?
Ζήσε το τώρα και άσε το αύριο να εξελιχθεί με τις επιλογές του σήμερα...

Μικρές αγγελίες

"Νέγρα και μόνη, ψάχνω για ανδρική συντροφιά, ανεξάρτητης εθνικής καταγωγής.

Είμαι νεαρά καλλονή και μου αρέσουν τα παιχνίδια. Μου αρέσουν οι βόλτες με το αυτοκίνητο, στο δάσος, κυνήγι, ψάρεμα, ενώ το βράδυ χουζούρεμα μπροστά στο τζάκι.

Στο φως των κεριών θα τρώω από τα δάχτυλα σου.
Θα κάθομαι στο παράθυρο να σε περιμένω να γυρίσεις από τη δουλειά και θα είμαι ντυμένη μόνο με αυτά που πλούσια μου χάρισε η φύση.

Με λένε Daisy και θα με βρεις στο τηλέφωνο: (404) 875-6420.

Σε περιμένω ..........."

Περίπου 15.000 άντρες διαπίστωσαν όταν πήραν τηλέφωνο, ότι μιλούσαν με ένα καταφύγιο ζώων στην Atlanta .

Χμμμ... Η παραπάνω αγγελία στην αρχή μου προκάλεσε γέλιο... Κοίτα να δεις είπα τι χαμό μπορούν να προκαλέσουν οι άντρες μετά τηλεφώνων για μια αγγελία που δίαβασαν, η οποία ήταν γραμμένη με τις πιο κατάλληλες λέξεις για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων... Φυσικά μετά γέλαγα μόνο και μόνο που σκεφτόμουν την έκπληξη στα προσωπά τους όταν μάθαιναν πως η νέγρα καλλονή είναι η σκυλίτσα της παραπάνω φωτογραφίας...
Καθόμενη όμως και σκεπτόμενη το θέμα κατέληξα σε 2 τινά...
Πόσοι άνθρωποι είναι μόνοι τους.... 15,000 άτομα μόνο για 1 αγγελία!!!!Αλλά δεν θα κάτσω να αναλυσω αυτό το πολλά συζητημένο θέμα...
Στις παραπάνω γραμμές αν δεν σας έλεγε κανείς ότι η αγγελία αναφέρεται σε μια σκυλίτσα, το μυαλό σας θα πήγαινε σε μια μαύρη καλλονή τύπου Naomi Cambell (ήταν το πιο εύκολο όνομα που μπορούσα να σκεφτώ)...
Τι θα γινόταν όμως αν έγραφε τα γεγονότα ως έχουν; Θα τηλεφωνούσαν καμία 10αριά φιλόζωοι και θα έληγε το θέμα...
Τελικά πρέπει να μιλάς με γρίφους και να παρουσιάζεις τα πράγματα με τέτοιο τρόπο που να σε κάνουν αξιοπρόσεχτο; Δεν είναι κοροϊδία; Μήπως θα έπρεπε να μιλάω για το εαυτό μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσει κάποιος να με προσέξει; Αλλά μετά τι γίνεται; Θα έρθει προ εκπλήξεων ο άλλος! Θα έχω αναδείξει τα υπέρ μου και θα έχω θάψει τα κατά μου... Ειλικρίνια μηδέν....
Από την άλλη αν είσαι ειλικρινής στα πάντα ο άλλος δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει... Γιατί σε ορισμένα θέματα η αλήθεια πονάει....
Αποδεχτείτε με όμως!!! Ότι έχω να πω θα το πω... Δεν θα το πω με όμορφα λόγια... Δεν θα το φέρω μαλακά στον άλλον... Θα πω ότι έχω να πω για την Λένα και ας μην σας αρέσει το ειλικρινές θράσος μου....

Γυναίκα, με πολλά κιλά, ετών 26, σπιτόγατα τον χειμώνα-έξω καρδιά το καλοκαίρι, λατρεύει τα ταξίδια και την μουσική, κυκλοθυμική, πεισματάρα, γκρινιάρα, με μειωμένη αυτοπεποιθηση (ορισμένες φορές), κατεχόμενη από το σύνδρομο του σταρχιδισμού, ρομαντική όταν πρέπει, αθυρόστομη, της αρέσει να την αγκαλιάζουν, αρνητική στα one-night stand, ψάχνει να βρει κάποιον να δεχτεί τα υπέρ και τα κατά της.

ΠΡΟΣΟΧΗ... Η αγγελία δεν είναι αποκλειστικά για ερωτικό σκοπό....

Βαρέθηκα να....

Είμαι μια δολοφόνος!!!! Μια αιματηρή φονιάς!!!!!!
Μάλιστα!!!! Ας με παραδώσει κάποιος στους μπάτσους!!!! Και θα πω όλη την αλήθεια!!! Πως ΕΓΩ είμαι αυτή που ευθύνεται για τον σκοτωμό των σχέσεων μου με τους ανθρώπους! Πως ΕΓΩ έχω την χείριστη συμπεριφόρα!!! Πως ΕΓΩ ΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!!!!!
Κοροιδευόμαστε έτσι; Μα κανένας δεν μπορεί να καταλάβει ότι ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας; Πως η συμπεριφορά μου προς τον άλλον είναι το αποτέλεσμα των λεγόμενων του και των πραξεών του;;;; Μήπως τελικά εγώ είμαι χαζή; Ή παραείμαι έξυπνη και δεν μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεται ένας "κοινός" άνθρωπος;; Τι μετριοφροσύνη Θεέ μου!!!!

ΒΑΡΕΘΗΚΑ....

Βαρέθηκα να ασχολούμαι με ανθρώπους που νομίζω κάθε (σχεδόν) φορά ότι μπήκαν στη ζωή μου για να την κάνουν καλύτερη...
Βαρέθηκα να δημιουργώ φρούδες ελπίδες για το οτιδήποτε και για τον οποιοδήποτε...
Βαρέθηκα να κυνηγάω αντί να κυνηγιέμαι...
Βαρέθηκα να αφήνω να μετατρέπουν το χαμογελαστό και αισιόδοξο Λενάκι σε ταπεινό χαμομηλάκι...
Βαρέθηκα... Απλά....
Απόλαυσε κόσμε τα τραγουδάκια που έχω επιλέξει για σένα...
Άκου τα και βυθίσου... στη σκέψη σου ή ακόμα και στην βαρεμάρα σου....

Αναζήτηση τώρα;

Ανοίγοντας ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή μου για να διαβάσω ένα αρχείο, κάτω δεξιά εμφανίστηκε ένα μπαλονάκι λέγοντάς μου ότι υπάρχουν νέες ενημερώσεις. Πατώντας το μου εμφάνισε 3 επιλογές.

α) Αναζήτηση τώρα;
β) Υπενθύμισέ το μου αργότερα.
γ) Δεν θέλω να λαμβανω ενημερώσεις.

Κοιτώντας τις επιλογές κατάλαβα ότι αυτές είναι οι επιλογές που έχω πάντα σε διαφορετικά διαστήματα στη ζωή μου για τους άντρες. Με μικρές διαφορές στην διατύπωσή τους ναι μεν...

Φάση αναζήτησης.
Χμμμ..... Νομίζω ότι σε αυτή τη φάση θα βρίσκομαι σε όλη μου την ζωή. Ακόμα και όταν βρεθεί ο mr.Perfect. Είμαι ανήσυχο πνεύμα... Τι να κάνω... Προσωπικά πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται σε αυτή τη φάση διαρκώς... Και πάντα μιλάω για τον αισθηματικό τομέα. Όταν αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε από τα νεαρά μας χρόνια, πάντα υπήρχε μια μητέρα, μια γιαγιά, ένας πατέρας που μας πιπίλαγε το μυαλό λέγοντάς μας αυτά που θα πρέπει να έχει ο ιδανικός σύντροφος. Πλούσιος άντρας, όμορφος, ορφανός... Γυναίκα όμορφη, κυρία στο σαλόνι, δούλα στο σπίτι, πουτάνα στο κρεββάτι.... Συνδυασμοί ασύνδετοι... Και όλοι οι υπόλοιποι που δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία; Τι γίνεται με αυτούς; Χμμμ... Αυτοί σίγουρα είναι διαρκώς σε μια φάση αναζήτησης....
Και με τον ψυχικό κόσμο τι γίνεται; Γιατί ποτέ δεν μας τον αναφέρουν; Τελικά το εξωτερικό περίβλημα είναι αυτό που μπορεί να συγκινήσει έναν άνθρωπο; Σίγουρα θα είναι αυτό που θα τον προσελκύσει.. Και μετά τι; Μας ενδιαφέρει τελικά να κυκλοφορούμε με έναν ωραίο εξωτερικά άνθρωπο για να κάνουμε τους γύρω μας να ζηλεύουν; Και αν μέσα βρωμάει σαπίλα; Μόνο η ομορφία ή το καλό σεξ μας κρατάει;
Οκ, αυτά είναι καλά όταν είμαστε πιτσιρικάδες... Αλλά μια ζωή πιτσιρικάδες; Δεν λέει. Τα χρόνια περνάνε, οι ρυτίδες εμφανίζονται και τα μυαλά θέλοντας και μη πήζουν!
ΜΕΓΑΛΩΣΤΕ!!!! ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΖΕΣΤΕ!!! Όχι με πολλούς, αλλά με ΕΝΑΝ. Με αυτόν που είναι πιο κοντά στο "τέλειο" πρότυπό σας!!!!

Φάση "Υπενθυμισέ το μου αργότερα".
Φάση της ζωής που την ζεις συνήθως μετά τον χωρισμό. ΤΩΡΑ ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΛΑ!!! ΓΑΜΑΩ Η ΠΗΔΑΩ αντίστοιχα ΟΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ!!! Όσο για σχέση.... Υπενθύμισέ το μου αργότερα....

Φάση μη αποδοχής ενημερώσεων.
Διχασμένο διάστημα.... Το εκλαμβάνει κανείς όπως του ταιριάζει...
α) Είμαι μετά από χωρισμό... Θέλω να μείνω μόνος/η...
β) Περνάω και μόνος/η καλά... Έχω τα φιλαράκια μου... Παρόλ'αυτα ότι κινείται το ξεσκίζω...
γ) .... (προσθέστε την δικιά σας δικαιολογία)

Αναλογίσου τώρα Λενάκι μου σε ποια φάση είσαι... Μπορείς να επιλέξεις; Ξέροντάς σε μάλλον θα ψηφίσω κάτι ανάμεσα στην πρώτη και τρίτη επιλογή... Όπως πάντα αναποφάσιστη... Και μην ξεχνάς να προσθέσεις την δικιά σου δικαιολογία...

Και εγένετο φως;

Ένας ξαφνικός θάνατος.... Λες και κατέρρευσε ο κόσμος μου όλος....
Ένα αναπάντεχο τρακάρισμα... Να με έκανε να δω διαφορετικά τα πράγματα;
Αναζητώντας ΑΥΤΟΝ! Μα που είναι πια;
Ξημέρωμα Πέμπτης, επηρεασμένη από το Sex and the city αποφάσισα να γράψω κι εγώ όλα αυτα που ποτέ πλέον δεν θα μάθει ένα δικό μου άτομο.. Μόνο άγνωστοι μεταξύ αγνώστων...
Η κατάσταση προϋποθέτει ταξιδιάρικη μουσική, ένα τσιγάρο να καίγεται στη διαδρομή από το στόμα μου μέχρι το τασάκι...
Και ξεκινάμε.... Ξεκινάμε; Πως... τι να πρωτοπεί κανείς.... Πραγματικά μπερδεμένη... Και η κατάσταση και εγώ... Σκέφτομαι πριν γράψω... Ή μήπως όχι; Δεν είμαι συγγραφέας, δεν θα βλέπετε εδώ κείμενα στολισμένα με λέξεις σαν τα πιο όμορφα λουλούδια.... Τίποτα δεν θα είναι ψεύτικο. Όπως βιώνω την σκληρή πραγματικότητα μου έτσι πολλές φορές τα λόγια μου θα είναι σκληρά....
Ένας απρόσμενος θάνατος.... Αν όχι του σημαντικότερου ανθρώπου της ζωής μου, σίγουρα ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους....
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008. Το τηλεφωνημά του περίμενα αλλά τελικά τον πρόλαβε άλλος. Για να μου πει όχι για να πάμε για καφέ όπως πάντα, αλλά για να μου ανακοινώσει τον θάνατό του.... Έκανε μπάνιο.. Θα συναντιόταν με την κοπέλα του.. Θα με έπαιρνε τηλέφωνο... Που να ήξερα ότι η τελευταία φορά που θα τον άκουγα θα ήταν το πρωινό εκείνης της μέρας λέγοντας μου ότι όλα είναι καλά και ότι απλά βαριέται... Πόσα είχα να του πω.... Έκλαψα αμέτρητες φορές... Δάκρυα έχουν μείνει πολλά ακόμα για σένα αλλά όχι άλλο... Καλό ταξίδι αδερφέ μου....
Παρασκευή 29 Μαΐου 2009... 5 λεπτά νωρίτερα... 5 λεπτά νωρίτερα έπρεπε να είχα φύγει... Αλλά είχα καιρό να δω τον αγαπημένο μου φίλο Μορφέα και με παρέσυρε με την κουβέντα του και με έκανε να αργήσω... Μια τσιρίδα, η εικόνα από το ντουλαπάκι στην πλευρά του συνοδηγού και εγώ μέσα στα αίματα έξω από το αμάξι να φονάζω στις 6:30 το πρωί στον ηλίθιο που έπεσε πάνω μου. 5 λεπτά νωρίτερα και ίσως να μην είχε συμβεί τίποτα... Ίσως όμως και να με γλίτωσε από τα χειρότερα....
Χρόνια τον αναζητώ... Έρωτας... Άραγε τον έχω βιώσει; Μήπως βιώνω τον ενθουσιασμό μόνο; Μπορεί κανείς τελικά να περιγράψει αυτό το συναίσθημα και πόσο διαρκεί ή μήπως τελικά ο καθένας το βιώνει διαφορετικά και σε δικό του χρόνο;Μήπως ήμουν ερωτευμένη τόσα χρόνια και στις 17 Νοέμβρη τελίωσαν όλα; Μου είχε υποσχεθεί ότι θα είμασταν τα 2 μπακούρια.... Πάει κι αυτό... Και τώρα αναζητάμε τον έρωτα μέσω internet. Σε μια ψεύτικη πραγματικότητα... Όπου ο καθένας λέει ποιος είναι με μια μικρή, και ίσως πολλές φορές μεγάλη, δόση υπερβολής...
Ακόμα στο σκοτάδι... Δεν εγένετο φως....