Και εγένετο φως;

Ένας ξαφνικός θάνατος.... Λες και κατέρρευσε ο κόσμος μου όλος....
Ένα αναπάντεχο τρακάρισμα... Να με έκανε να δω διαφορετικά τα πράγματα;
Αναζητώντας ΑΥΤΟΝ! Μα που είναι πια;
Ξημέρωμα Πέμπτης, επηρεασμένη από το Sex and the city αποφάσισα να γράψω κι εγώ όλα αυτα που ποτέ πλέον δεν θα μάθει ένα δικό μου άτομο.. Μόνο άγνωστοι μεταξύ αγνώστων...
Η κατάσταση προϋποθέτει ταξιδιάρικη μουσική, ένα τσιγάρο να καίγεται στη διαδρομή από το στόμα μου μέχρι το τασάκι...
Και ξεκινάμε.... Ξεκινάμε; Πως... τι να πρωτοπεί κανείς.... Πραγματικά μπερδεμένη... Και η κατάσταση και εγώ... Σκέφτομαι πριν γράψω... Ή μήπως όχι; Δεν είμαι συγγραφέας, δεν θα βλέπετε εδώ κείμενα στολισμένα με λέξεις σαν τα πιο όμορφα λουλούδια.... Τίποτα δεν θα είναι ψεύτικο. Όπως βιώνω την σκληρή πραγματικότητα μου έτσι πολλές φορές τα λόγια μου θα είναι σκληρά....
Ένας απρόσμενος θάνατος.... Αν όχι του σημαντικότερου ανθρώπου της ζωής μου, σίγουρα ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους....
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008. Το τηλεφωνημά του περίμενα αλλά τελικά τον πρόλαβε άλλος. Για να μου πει όχι για να πάμε για καφέ όπως πάντα, αλλά για να μου ανακοινώσει τον θάνατό του.... Έκανε μπάνιο.. Θα συναντιόταν με την κοπέλα του.. Θα με έπαιρνε τηλέφωνο... Που να ήξερα ότι η τελευταία φορά που θα τον άκουγα θα ήταν το πρωινό εκείνης της μέρας λέγοντας μου ότι όλα είναι καλά και ότι απλά βαριέται... Πόσα είχα να του πω.... Έκλαψα αμέτρητες φορές... Δάκρυα έχουν μείνει πολλά ακόμα για σένα αλλά όχι άλλο... Καλό ταξίδι αδερφέ μου....
Παρασκευή 29 Μαΐου 2009... 5 λεπτά νωρίτερα... 5 λεπτά νωρίτερα έπρεπε να είχα φύγει... Αλλά είχα καιρό να δω τον αγαπημένο μου φίλο Μορφέα και με παρέσυρε με την κουβέντα του και με έκανε να αργήσω... Μια τσιρίδα, η εικόνα από το ντουλαπάκι στην πλευρά του συνοδηγού και εγώ μέσα στα αίματα έξω από το αμάξι να φονάζω στις 6:30 το πρωί στον ηλίθιο που έπεσε πάνω μου. 5 λεπτά νωρίτερα και ίσως να μην είχε συμβεί τίποτα... Ίσως όμως και να με γλίτωσε από τα χειρότερα....
Χρόνια τον αναζητώ... Έρωτας... Άραγε τον έχω βιώσει; Μήπως βιώνω τον ενθουσιασμό μόνο; Μπορεί κανείς τελικά να περιγράψει αυτό το συναίσθημα και πόσο διαρκεί ή μήπως τελικά ο καθένας το βιώνει διαφορετικά και σε δικό του χρόνο;Μήπως ήμουν ερωτευμένη τόσα χρόνια και στις 17 Νοέμβρη τελίωσαν όλα; Μου είχε υποσχεθεί ότι θα είμασταν τα 2 μπακούρια.... Πάει κι αυτό... Και τώρα αναζητάμε τον έρωτα μέσω internet. Σε μια ψεύτικη πραγματικότητα... Όπου ο καθένας λέει ποιος είναι με μια μικρή, και ίσως πολλές φορές μεγάλη, δόση υπερβολής...
Ακόμα στο σκοτάδι... Δεν εγένετο φως....